Miś obudził się dzisiaj w nastoju malancholijnym, po śniadanku nie interesowała go zabawa ani oglądanie bajeczki. Zamyślony uśmiechnął się do Mamy i Cioci, do buźki powędrował najpyszniejszy do ssania paluszek świata, Miśkowy wzrok w okno i Miś zapatrzył się w spływające po szybie krople deszczu...
Mikuś zadumał się nad czymś, zagadujące go stadnie kobiety w postaci Mamy i Cioci zbywał lekceważącym uśmiechem a jego wzrok uparcie wracał do okna.
Z tego stanu wyrwał go pewien Facet - co było dla Mikołajka skazanego na damskie towarzystwo - o tyle interesujące, że był to pierwszy w tym tygodniu Facet poza jego własnym, osobistym Tatą więc Miś nieco się ożywił i nawet zaszczycił Obcego Faceta porozumiewawczym uśmiechem :)
Facet okazał się całkiem sympatycznym panem Rehabilitantem. To znaczy - w ocenie Mikołajka sympatycznym tylko do pewnego czasu. Kiedy rehabilitacja przestała przypominać beztroską zabawę a Mikuś nabrał podejrzeń, że Facet mimo czujności Mamy i Cioci przyszedł tylko po to by wyrwać Mikusiową nóżkę lub rączkę Miś zaprotestował i zapragnął snu.
Mama z Ciocią skłoniły pana Rehabilitanta by zostawił w spokoju Misiowe kończyny górne i dolne oraz pozostałe części ciała Misia.
Miś udał się na zasłużoną drzemkę :)
piątek, 11 lutego 2011
czwartek, 10 lutego 2011
A tort gdzie?
Mikołajek skończył dzisiaj osiem miesięcy :)
Nie pchajcie się tak z tymi życzeniami ;) wszyscy zdążą :)
Nie pchajcie się tak z tymi życzeniami ;) wszyscy zdążą :)
środa, 9 lutego 2011
M jak...
M jak Mikołaj.
Mikołajek codziennie uczy się czegoś nowego.
A my - bliscy Tego Niesamowitego Chłopczyka każdego dnia uczymy się od niego Miłości, Radości, Odwagi, Siły, Cierpliwości, Mądrości, Spokoju, Ciepła, Czułości...
M jak Światło.
M jak Magia.
M jak Mistyka.
Mikuś - Mały Chłopczyk o Wielkiej Duszy i Ogromnych Oczach Patrzących w Przyszłość :)
Mikołajek codziennie uczy się czegoś nowego.
A my - bliscy Tego Niesamowitego Chłopczyka każdego dnia uczymy się od niego Miłości, Radości, Odwagi, Siły, Cierpliwości, Mądrości, Spokoju, Ciepła, Czułości...
M jak Światło.
M jak Magia.
M jak Mistyka.
Mikuś - Mały Chłopczyk o Wielkiej Duszy i Ogromnych Oczach Patrzących w Przyszłość :)
Urlop z Księciuniem
Mikuś na szczęście zbyt długo nie nosił urazy, już następnego dnia znów stałam się ulubioną ciocią - zwłaszcza po tym jak oznajmiłam, że mam tygodniowy urlop.
I to urlop, który postanowiłam spędzić z Najfajniejszym Chłopakiem Jakiego Znam i jego Mamą :)
Dzień zaczynamy od śniadanka, później bajeczka, masowanie dziasełek, czytanie książeczek, masażyk stópek, śpiewanie piosenek, zabawy z panem pluszowym Truskawą, jakiś mały wuefik a wszystko to przerywane przytulaskami i całuskami.
No, dobra wykonujemy też te wszystkie prozaiczne a jakże konieczne czynności typu oklepywanie, odsysanie, sprawdzane saturacji, za którymi Księciunio nie przepada - wspominam o tym żebyście Drodzy Czytelnicy nie popękali z zazdrości, że nasze życie to sam kawior i śmietanka ;)
Niesamowite jest obserwowanie jak Miki z Małego Dzidziusia zmienia się we Wszystko Kumającego Chłopczyka.
Nauczył się ściemniać - w czasie różnych nieprzyjemnych jego zdaniem medycznych czynności typu odsysanie z rurki tracheo czy rehabilitacja, Mikuś świetnie udaje śpiącego - wtedy czym prędzej Wstrętny Dorosły kończy czynności by Małoletni mógł zażyć jakże zbawiennego dla zdrowia i urody snu.
A tu zonk, Mały Cwaniaczek robi oczy jak pięć złotych i w uśmiechu pokazuje całe dziąsełka, a jego minka mówi; "żartowałem, baw się ze mną!"
Mimo rurki tracheo Mikołajek gaworzy, oczywiście pilnie sprawdzając czy publika okazuje wystarczający entuzjazm. A, że wykazuje - Miki odzywa się jeszcze głośniej :)
Muszę kończyć - Król budzi się z polanczowej drzemki.
ps. hmm, dokładnie rok temu też miałam urlop, spędzałam go w jakże odmiennym klimacie i towarzystwie tudzież dość kiczowatej scenerii leżąc na plaży, sącząc drinki z parasolką i tańcząc do rana...
i wiecie co? za nic w świecie nie zamieniłabym mojego aktualnego urlopu na tamten :)
I to urlop, który postanowiłam spędzić z Najfajniejszym Chłopakiem Jakiego Znam i jego Mamą :)
Dzień zaczynamy od śniadanka, później bajeczka, masowanie dziasełek, czytanie książeczek, masażyk stópek, śpiewanie piosenek, zabawy z panem pluszowym Truskawą, jakiś mały wuefik a wszystko to przerywane przytulaskami i całuskami.
No, dobra wykonujemy też te wszystkie prozaiczne a jakże konieczne czynności typu oklepywanie, odsysanie, sprawdzane saturacji, za którymi Księciunio nie przepada - wspominam o tym żebyście Drodzy Czytelnicy nie popękali z zazdrości, że nasze życie to sam kawior i śmietanka ;)
Niesamowite jest obserwowanie jak Miki z Małego Dzidziusia zmienia się we Wszystko Kumającego Chłopczyka.
Nauczył się ściemniać - w czasie różnych nieprzyjemnych jego zdaniem medycznych czynności typu odsysanie z rurki tracheo czy rehabilitacja, Mikuś świetnie udaje śpiącego - wtedy czym prędzej Wstrętny Dorosły kończy czynności by Małoletni mógł zażyć jakże zbawiennego dla zdrowia i urody snu.
A tu zonk, Mały Cwaniaczek robi oczy jak pięć złotych i w uśmiechu pokazuje całe dziąsełka, a jego minka mówi; "żartowałem, baw się ze mną!"
Mimo rurki tracheo Mikołajek gaworzy, oczywiście pilnie sprawdzając czy publika okazuje wystarczający entuzjazm. A, że wykazuje - Miki odzywa się jeszcze głośniej :)
Muszę kończyć - Król budzi się z polanczowej drzemki.
ps. hmm, dokładnie rok temu też miałam urlop, spędzałam go w jakże odmiennym klimacie i towarzystwie tudzież dość kiczowatej scenerii leżąc na plaży, sącząc drinki z parasolką i tańcząc do rana...
i wiecie co? za nic w świecie nie zamieniłabym mojego aktualnego urlopu na tamten :)
wtorek, 8 lutego 2011
Poker Face
Po moim powrocie z trzydniowego, służbowego wyjazdu Król Słodziak strzelił focha. I to jakiego… bynajmniej nie był to zwykły, mały foszek jak na ośmiomiesięcznego dzidziusia przystało.
Kiedy weszłam, Miki siedział na kolanach Mikołajkowego Taty radośnie ssąc paluszek, uraczył mnie jednym, szybkim spojrzeniem, w oczkach pojawił się uśmiech, na ustach był już blisko, prawie, prawie ale… nagle zmarszczył brewki a główka zaczęła kombinować, usłyszeliśmy Miśkowe myśli:
„od powrotu ze szpitala widywaliśmy się codziennie aż tu nagle moja jedyna, osobista, rodzona ciocia wyjechała na całe 3 dni, jak śmiała, beze mnie? Trzy dni? I myśli, że od razu po powrocie rzucę się jej w ramiona? Phi… to ja jej pokażę”
No i pokazał.
Od czasu do czasu spoglądał spod byka, na nic prośby o choć jeden mały uśmieszek, kamienna twarz. Na nic stawanie na rękach i rzęsach, całuski, pierdzioszki w stópki, śpiewanie ulubionej piosenki, liczenie paluszków, robienie z siebie małpy, wydawanie odgłosów pieska, kotka i reszty licznego inwentarza sporego gospodarstwa rolnego. Spokojnie mógłby grać w pokera ;)
Mikołajkowi Rodzice i Babcia tłumaczyli, że to przecież jego ulubiona ciocia wróciła... Kiedy coraz bardziej zdesperowana błagałam o wybaczenie Mikuś z wyraźną satysfakcją zerkał na Mikołajkową Mamę uśmiechając się do niej półgębkiem.
Wymierzył mi karę ignorując... Mały Mądrala :)
czwartek, 3 lutego 2011
"Macierzyństwo..." i Niegrzeczne Mamuśki
Serdecznie witamy wszystkich, którzy trafiają do nas z bloga http://niegrzecznemamuski.blogspot.com! :-) Dziękujemy Adze, która przesłała tam informację o naszej akcji. Aga vel Dobra Wróżka działa nadal z podziwu godnym zapałem i zapierającymi dech rezultatami. Szczegóły wkrótce :-)
"Macierzyństwo..." na dziecko.pl
Serdecznie dziękujemy Ewie Kocik z portalu Dziecko.pl za publikację artykułu o naszej akcji oraz za umieszczenie baneru!
środa, 2 lutego 2011
Fura dla Mikusia
Kochani! Antologia jest w obiegu od 21 stycznia. Od tej pory do dziś nabyło ją 48 osób, które wpłaciły łącznie 2135 zł i 26 groszy (grosze stąd, że przelewy w innej walucie są automatycznie przeliczane na złotówki).
Rodzice Mikusia są niezwykle wdzięczni wszystkim, którzy zechcieli przyłączyć się do akcji i dziękują za każdą wpłatę! Dziękują tym, którzy dzielą się swoim dostatkiem oraz tym, którzy pomagają, choć sami są w trudnej sytuacji.
Pierwszą potrzebą Mikusia jest specjalistyczny wózek, dzięki któremu podłączony do respiratora maluch będzie mógł wychodzić na spacery. Jest bardzo ciekawy świata, a brak wózka skazuje go na pobyt w czterech ścianach.
Wózek kosztuje ok. 18 tys. złotych. Rodzice Mikołajka są już bliżej jego zakupu niż miesiąc temu, ale wciąż sporo brakuje. Liczymy na pomoc każdego z Was! Podarujmy Mikusiowi widok nieba, szum drzew i tak atrakcyjny dla młodego mężczyzny warkot samochodów wprost z ulicy! Wiem co mówię jako matka synów: ilekroć zabierałam moich chłopców do parku, by oddychali świeżym powietrzem i relaksowali się śpiewem ptasząt, tylekroć manifestowali niezadowolenie, natomiast spacer wzdłuż ulicy i widok rozpędzonych samochodów ekscytował ich i zachwycał do nieprzytomności, aż zasypiali błogo; wtedy zrozumiałam, że faceci naprawdę są z innej planety!... ;-)
Zachęcam wszystkich, którzy jeszcze nie zdecydowali się – pomóżcie Mikołajkowi, a lektura antologii Wam to wynagrodzi! ;-)
Rodzice Mikusia są niezwykle wdzięczni wszystkim, którzy zechcieli przyłączyć się do akcji i dziękują za każdą wpłatę! Dziękują tym, którzy dzielą się swoim dostatkiem oraz tym, którzy pomagają, choć sami są w trudnej sytuacji.
Pierwszą potrzebą Mikusia jest specjalistyczny wózek, dzięki któremu podłączony do respiratora maluch będzie mógł wychodzić na spacery. Jest bardzo ciekawy świata, a brak wózka skazuje go na pobyt w czterech ścianach.
Wózek kosztuje ok. 18 tys. złotych. Rodzice Mikołajka są już bliżej jego zakupu niż miesiąc temu, ale wciąż sporo brakuje. Liczymy na pomoc każdego z Was! Podarujmy Mikusiowi widok nieba, szum drzew i tak atrakcyjny dla młodego mężczyzny warkot samochodów wprost z ulicy! Wiem co mówię jako matka synów: ilekroć zabierałam moich chłopców do parku, by oddychali świeżym powietrzem i relaksowali się śpiewem ptasząt, tylekroć manifestowali niezadowolenie, natomiast spacer wzdłuż ulicy i widok rozpędzonych samochodów ekscytował ich i zachwycał do nieprzytomności, aż zasypiali błogo; wtedy zrozumiałam, że faceci naprawdę są z innej planety!... ;-)
Zachęcam wszystkich, którzy jeszcze nie zdecydowali się – pomóżcie Mikołajkowi, a lektura antologii Wam to wynagrodzi! ;-)
Odpowiadając...
na Wasze mail'e - już można dodawać komentarze bez logowania się na blogger.
I obiecuję Was poinformować jak tylko zostaną załatwione wszystkie formalności w fundacji i będzie można przeznaczać 1% podatku dla Mikołajka.
Mamy informacje, że będzie to możliwe już w tym miesiącu :)
I obiecuję Was poinformować jak tylko zostaną załatwione wszystkie formalności w fundacji i będzie można przeznaczać 1% podatku dla Mikołajka.
Mamy informacje, że będzie to możliwe już w tym miesiącu :)
Wolna chata
Mikołajek, Znajoma Ciocia Mariola i ja spędziliśmy dzisiaj rozkoszne dwie godzinki bez marudzących nam nad głowami (a sobie pod nosami) Mikołajkowych Rodziców, czasem zwanymi przez nas - z racji różnicy wieku między Mikołajkiem a nimi - Starymi.
A co dopiero Mikołajkowi, od którego po powrocie ze szpitala żadne z nich nie chciało oddalać się nawet na krótką chwilę ;)
Dzisiaj z wielkim trudem udało się ich namówić by na moment nas zostawili :)
Tylko nie myślcie, że to było proste. Jak już w końcu mieli wyjść, Mikołajkowa Mama conajmniej kilkadziesiąt razy pytała czy sobie poradzimy, kilkanaście razy upewniała się czy widzimy przygotowane na 'w razie jakby co' ambu, leżące na wierzchu cewniki do ssaka itd.
Obie ze Znajomą Ciocią Mariolą musiałyśmy przysięgać, że będziemy pilnie nasłuchiwać Mikołajkowego oddechu by w razie potrzeby szybko odessać, że będziemy sprawdzać saturację i serduszko itp itd.
Misiowi Rodzice wybrali się z wizytą do Igorka http://igorek.blog.onet.pl/ i jego Rodziców po to by zobaczyć na własne oczy wózek Kimbę czyli furę Igorka http://igorek.blog.onet.pl/Niemozliwe-stalo-sie-mozliwe,2,ID404399467,n. Furę o jakiej marzy też Mikołajek.
Jak tylko zamknęły się za nimi drzwi rozpoczęliśmy imprezę :)
Znajoma ciocia Mariola wzięła Mikusia na ręce, Mikołajkowa ciocia respirator - tak, tak, byłam dzisiaj tragarzem - i pospacerowaliśmy po wolnej w końcu chacie.
Po spacerze zrobiliśmy sobie wf i poćwiczyliśmy rączki śpiewając i zaśmiewając się z tworzonych na szybko tekstów, pomasowaliśmy dziąsełka - szczoteczki to nadal wielki hicior - Mikuś radośnie nadstawia dziąsełka i przesuwa buźkę wskazując, którą część akurat życzy sobie mieć masowaną (Mikołajkowa Babcia wróży Nadchodzące z Nienacka Zęby) po czym Miś się zdrzemnął.
A Znajoma Ciocia Mariola i ja pilnie wpatrywałyśmy się w pogodne oblicze Księciunia.
Oczywiście Mikołajkowa Mama nie mogła się powstrzymać od wykonania paru kontrolnych telefonów, które i tak jej nie uspokoiły. Od razu po powrocie stęskniona kurcgalopkiem wtargnęła do pokoju łapiąc syna w objęcia, tuż za nią przyleciał Mikołajkowy Tata :)
Starzy jak to Starzy, wiadomo, widywani zbyt często potrafią się znudzić każdemu.
A co dopiero Mikołajkowi, od którego po powrocie ze szpitala żadne z nich nie chciało oddalać się nawet na krótką chwilę ;)
Dzisiaj z wielkim trudem udało się ich namówić by na moment nas zostawili :)
Tylko nie myślcie, że to było proste. Jak już w końcu mieli wyjść, Mikołajkowa Mama conajmniej kilkadziesiąt razy pytała czy sobie poradzimy, kilkanaście razy upewniała się czy widzimy przygotowane na 'w razie jakby co' ambu, leżące na wierzchu cewniki do ssaka itd.
Obie ze Znajomą Ciocią Mariolą musiałyśmy przysięgać, że będziemy pilnie nasłuchiwać Mikołajkowego oddechu by w razie potrzeby szybko odessać, że będziemy sprawdzać saturację i serduszko itp itd.
Ufff, w końcu poszli.
Misiowi Rodzice wybrali się z wizytą do Igorka http://igorek.blog.onet.pl/ i jego Rodziców po to by zobaczyć na własne oczy wózek Kimbę czyli furę Igorka http://igorek.blog.onet.pl/Niemozliwe-stalo-sie-mozliwe,2,ID404399467,n. Furę o jakiej marzy też Mikołajek.
Jak tylko zamknęły się za nimi drzwi rozpoczęliśmy imprezę :)
Znajoma ciocia Mariola wzięła Mikusia na ręce, Mikołajkowa ciocia respirator - tak, tak, byłam dzisiaj tragarzem - i pospacerowaliśmy po wolnej w końcu chacie.
Po spacerze zrobiliśmy sobie wf i poćwiczyliśmy rączki śpiewając i zaśmiewając się z tworzonych na szybko tekstów, pomasowaliśmy dziąsełka - szczoteczki to nadal wielki hicior - Mikuś radośnie nadstawia dziąsełka i przesuwa buźkę wskazując, którą część akurat życzy sobie mieć masowaną (Mikołajkowa Babcia wróży Nadchodzące z Nienacka Zęby) po czym Miś się zdrzemnął.
A Znajoma Ciocia Mariola i ja pilnie wpatrywałyśmy się w pogodne oblicze Księciunia.
Oczywiście Mikołajkowa Mama nie mogła się powstrzymać od wykonania paru kontrolnych telefonów, które i tak jej nie uspokoiły. Od razu po powrocie stęskniona kurcgalopkiem wtargnęła do pokoju łapiąc syna w objęcia, tuż za nią przyleciał Mikołajkowy Tata :)
...i tak skończyła się nasza wolność, ale mówię Wam, impreza była przednia :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)